ScienceOnlineLeiden

Blog

#informeren, #interactie en #schandalige zelf-pr

Martijn Kleppe - 28 mei 2013, 0 1065

#informeren, #interactie en #schandalige zelf-pr

Een plan had ik niet toen ik op Twitter begon. Wel wilde ik zo veel mogelijk onderzoek gerelateerde tweets plaatsen. Ruim 12.000 tweets verder is het tijd om de balans op te maken.

Een plan had ik niet toen ik op Twitter begon. Wel wilde ik zo veel mogelijk onderzoek gerelateerde tweets plaatsen. Ruim 12.000 tweets verder is het tijd om de balans op te maken: Hoe gebruik ik Twitter en wat levert het mij op? Terugkijkend denk ik dat het voor mij om drie dingen draait: #informeren, #interactie & #schandalige zelf-pr.

 #Informeren

Werken aan een universiteit is een luxe. Je mag lezen wat je interessant vindt, daar onderzoek naar doen en je resultaten verwerken in een wetenschappelijk artikel. Er is echter een groot nadeel: het duurt lang voordat je artikel gepubliceerd is en je werk zichtbaar wordt voor mensen buiten de universitaire wereld. Maar alles wat je in de tussentijd leest, kan ook interessant zijn voor mensen met dezelfde interesses. Waarom moeten zij een jaar wachten op het resultaat van jouw werk?  

Met die gedachte begon ik te twitteren. Het is een kleine moeite om interessante artikelen over persfotografie, mijn onderzoeksterrein, samen te vatten in 140 tekens. Zie bijvoorbeeld deze tweets (1, 2, 3) die ik onlangs verstuurde naar aanleiding van de beschuldiging van ongeoorloofde manipulatie van de World Press Photo of the Year.

Maar één tweet is niet alles, want voor je onderzoek wil je sommige onderwerpen langer volgen. Dan kan een verzameling van links nuttig zijn. Ik gebruik daarvoor de Bundle optie van bit.ly. Je krijgt één URL waarop al je links staan en vervolgens kun je die URL weer delen met je volgers. Zo bereikte mijn bundle over de World Press Photo van vorig jaar zowaar de burelen van de New York Times die ernaar linkten in een artikel op hun fotografieblog. Ok, ze noemen mijn naam niet maar stiekem vond ik dit natuurlijk wel echt te gek ;)

Ik schrijf ook wel eens blog posts. Naast wetenschappelijke publicaties gaan academici vaak naar congressen waar meestal erg interessante resultaten worden gepresenteerd. Alleen blijven die vaak onzichtbaar voor mensen buiten de universitaire wereld. Nu wordt mijn website zelden bezocht en daarom probeer ik dergelijke blog posts zoveel mogelijk op relevante websites te plaatsen. Zie bijvoorbeeld deze post op de weblog van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid of deze over een veroordeling van verkeerd fotogebruik op de Nieuwe Reporter.

#Interactie

Voor mijn onderzoek keek ik onder andere naar de manier waarop foto’s hergebruikt worden over een langere periode. Van een aantal historische foto’s merkte ik op dat ze vaak in een totaal andere context worden gebruikt. Toen ik de foto’s in kranten en op websites kritischer ging bekijken zag ik hetzelfde proces: een foto van Giovanni van Bronckhorst stond bijvoorbeeld bij een bericht over een voetbaltrainer die verdacht werd van kindermisbruik en een foto van een puppy illustreerde een bericht over de zoveelste opiniepeiling van Maurice de Hond. Dergelijke foto’s besprak ik in tweets waarop erg veel mensen reageerden en me tips stuurden over soortgelijke foto’s. Inmiddels bespreek ik deze foto’s in een rubriek op de fotografiewebsite Photoq.nl die ik grotendeels vul met tips van mensen.

Het is het tweede dat Twitter me brengt: contact met allerlei mensen die mij weer helpen met mijn rubriek en dus ook met mijn onderzoek. Tegelijk is het een manier om te laten zien wat voor expertise ik in huis denk te hebben. Omdat ik nu over een langere periode zo consequent mogelijk mensen informeer over persfotografie, merk ik dat betrokkenen bij fotografie instellingen mij steeds vaker al kennen en dat helpt mij soms. Zo heb ik met het Nederlands Fotomuseum een game over mijn proefschrift over icoonfoto’s gemaakt. Maar ook bij het opstellen van onderzoeksaanvragen – zoals bijvoorbeeld de topsectoren regeling van NWO – wordt het steeds belangrijker om een consortium samen stellen met non-universitaire instellingen. Door mijn twittercontacten kom ik vrij eenvoudig met mensen in contact die op hun beurt weer snel een beeld van mij kunnen vormen.

Ook word ik steeds vaker benaderd door journalisten die iets aan mij willen vragen. Hier zie je het tweede effect van mensen informeren over je onderzoek: je komt op de radar van mensen omdat ze zien dat je over een langere tijd links verstuurt. En dat brengt me bij de laatste manier waarop ik twitter gebruik: schandalige zelf-pr.

#Schandalige zelf-pr

Toen ik begon met Twitter ergerde ik me groen en geel aan mensen die rondtoeterden dat een aanvraag weer was toegekend of dat ze ergens anders goed mee waren. Meteen nam ik me voor: dat zou ik nooit gaan doen. Maar ik vrees dat ik ervan moet terugkomen. Het kan namelijk best wel leuk zijn om soms – heel soms – een tweet te versturen in de zendtijd van de Schandalige zelf-pr, bij voorkeur met de nodige zelfspot.

Maar toen ik op Facebook kort meldde dat ik stiekem best wel tevreden was met de drukproef van mijn boek, vroeg Volkskrant journaliste Merel Bem in een privé berichtje of ik haar ervan op de hoogte wilde houden. Natuurlijk deed ik dat. En het resultaat was geweldig: twee pagina’s in de Volkskrant, volledig gewijd aan mijn onderzoek.

Zou dat artikel er gekomen zijn als ik niet twitterde? Ik heb geen idee. Maar de combinatie tussen mensen informeren, contact hebben en soms – heel soms – iets over jezelf rondtoeteren heeft mij in ieder geval al veel gebracht.